او مرا ميخواند (قسمت پنجم)
سه توده به رنگ بنفش، با چشمهايي که نور زرد رنگ نااميدکنندهاي رو از خودشون ساطع ميکردن، روبروي من ايستاده بودن. نه قدرت فرياد کشيدن داشتم، نه توان مبارزه و نه شهامت فرار.
نيروي شگفتانگيزي از پايينترين قسمت جسمشون، اگه بشه اونو جسم ناميد، همهي اطراف رو تحت تاثير قرار داده بود و طبيعت دور و بر رو در اختيار خودش گرفته بود. هيچ حرکتي از هيچ جايي، مشاهده نميشد. نه باد، نه مه، نه سرما و نه گرما. شايد من، مابين توقف زمان و تاثيرش بر مکان، معلق مونده بودم، شايد من، در افسون تلاقي آبي و قرمز وجودشون، گير افتاده بودم. خيلي عجيب بود، احساسي که داشتم رو قبلا توي روياهام تجربه کرده بودم.
شب سردي بود اون پنج شنبه که به خوابگاه اميرآباد رفته بودم تا به دوستام سر بزنم. تموم راه رو از خوابگاه خودمون در محوطه دانشگاه علم و صنعت تا خوابگاه اميرآباد دانشگاه تهران، از سرما لرزيده بودم. نگهبوناي خوابگاه، بس که به اونجا رفته بودم منو ميشناختن، براي همين، بدون سوال و جواب و فقط با احوالپرسي و چاق سلامتي، وارد محوطه خوابگاه شدم.
سينماي کوي انگار فيلم قشنگي گذاشته بود و بچههاي زيادي اونجا صف کشيده بودن اما سلف سرويس خلوت بود. احتمالا خيليها براي پنجشنبه و جمعه رفته بودن پيش خونوادههاشون. چند تا از بر و بچههاي رشته ادبيات که بعضيهاشون رو ميشناختم، پيژامه به پا با يه توپ لاکي، فوتبال بازي ميکردن. به ساختمون بچههاي پزشکي رسيدم، مجيد صفاييان، که تازه استيجري رو گذرونده بود از ته راهرو داشت به من نزديک ميشد. ظرفها رو شسته بود و ميخواست به سلف بره و از اونجايي که ميدونست من ميام، يه ژتون اضافه تهيه کرده بود.
توي اطاق يه تخت دو طبقه بود که طبقه اولش جاي علي اسفندياري بود و طبقه دومش جاي مجيد، حسن ظاهري با اينکه مهندسي مکانيک ميخوند اما از ساختمون فنيها خودش رو به اينجا منتقل کرده بود. اون روي زمين ميخوابيد.
شام رو خورده بوديم و حسن سه تارش رو کوک ميکرد. اسفنديار، کنار پنجره نشسته بود و کتاب گيتون رو ورق ميزد. من و مجيد، رو لبه طبقه دوم تخت نشسته بوديم و پاهامون رو آويزون کرده بوديم. سيگارهامون روشن بود. ليوان چايي هنوز داغ بود ولي چايي داغ بين پک زدنهاي سيگار خيلي ميچسبيد. حسن، زرد مليجه رو ميزد و من داشتم به تفاوت سنتور با سهتار فکر ميکردم.
حسن با ظرافت تمام، سه تا از انگشتاشو ثابت نگه داشته بود و با انگشت اشاره، با نرمي و اعتماد به نفس، به سيمها ضربه ميزد. ناخن انگشتش رو بلند کرده بود.
هر سيمي که به صدا در مياومد، رشتههايي نامرئي از وجودم رو به ارتعاش در ميآورد. حرف زدنم متوقف شده بود و به قول مجيد، دوباره اسير اون احساس شيفتگياي شده بودم که اونو وادار ميکرد با کتاب آناتومي اسفنديار، بکوبه تو فرق سر من.
موقع خواب ميدونستم که روياهاي سرزمينهاي دوردست، به سراغم ميان. روياي "يک پيغام براي يکي مثل من" رو اون شب ديده بودم...
بعد از اينکه بچهها رو با اين قول که دوباره اونا رو با خودم ميبرم تا دنياهاي سوي راست رو تجربه کنن، به دنيا برگردوندم. خودم به سمت سرچشمه رودي که از بالا مياومد حرکت کردم. هيچ وقت از اين سوي جادهي از دنيا رفتگان خوشم نمياومد اما حالا که اومده بودم فرصتي بود تا دروازههاي نوزده گانهي يک طرفه رو از نزديک ببينم.
حضور چيزي توي اطاق، رويامو ضعيف کرده بود. چيزي بود که اونجا پرسه ميزد و من شرارت رو در اون حس ميکردم. براي بازگشت وضوح به رويام و راحت شدن خيالم از اينکه ناخواسته موجودي به رمز و راز خروج از جادهي از دنيا رفتگان واقف نشه، بايد بيرونش ميکردم. خيلي ضعيف و ترسو به نظر ميرسيد. پا به فرار گذاشت، منم دنبالش کردم. شنلي بلند پوشيده بود و وقتي تعقيبش ميکردم از اون جدا شد و به روي خودم افتاد. نحسيي رذالت، خباثت، شرارت، خيانت، دروغ، ناپاکي، حسادت، نااميدي، نفاق و دورويي و چه احساسهاي شوم ديگري که از توصيف کردنشون عاجزم، نفسم رو بند آورده بود و اون موجودي که چنان وحشت زده پا به فرار گذاشته بود، حالا خودش رو براي يورش به من، آماده ميکرد. جيغي کشيد که تموم بند بند وجودم رو لرزوند، خنده نفرتآورش، در هوا پيچيد و دهها صداي ديگه، باهاش هم آواز شدن. صداي خندههاي زوزه مانند از همه طرف مياومد. اون تنها نبود... (ادامه دارد)
نيروي شگفتانگيزي از پايينترين قسمت جسمشون، اگه بشه اونو جسم ناميد، همهي اطراف رو تحت تاثير قرار داده بود و طبيعت دور و بر رو در اختيار خودش گرفته بود. هيچ حرکتي از هيچ جايي، مشاهده نميشد. نه باد، نه مه، نه سرما و نه گرما. شايد من، مابين توقف زمان و تاثيرش بر مکان، معلق مونده بودم، شايد من، در افسون تلاقي آبي و قرمز وجودشون، گير افتاده بودم. خيلي عجيب بود، احساسي که داشتم رو قبلا توي روياهام تجربه کرده بودم.
شب سردي بود اون پنج شنبه که به خوابگاه اميرآباد رفته بودم تا به دوستام سر بزنم. تموم راه رو از خوابگاه خودمون در محوطه دانشگاه علم و صنعت تا خوابگاه اميرآباد دانشگاه تهران، از سرما لرزيده بودم. نگهبوناي خوابگاه، بس که به اونجا رفته بودم منو ميشناختن، براي همين، بدون سوال و جواب و فقط با احوالپرسي و چاق سلامتي، وارد محوطه خوابگاه شدم.
سينماي کوي انگار فيلم قشنگي گذاشته بود و بچههاي زيادي اونجا صف کشيده بودن اما سلف سرويس خلوت بود. احتمالا خيليها براي پنجشنبه و جمعه رفته بودن پيش خونوادههاشون. چند تا از بر و بچههاي رشته ادبيات که بعضيهاشون رو ميشناختم، پيژامه به پا با يه توپ لاکي، فوتبال بازي ميکردن. به ساختمون بچههاي پزشکي رسيدم، مجيد صفاييان، که تازه استيجري رو گذرونده بود از ته راهرو داشت به من نزديک ميشد. ظرفها رو شسته بود و ميخواست به سلف بره و از اونجايي که ميدونست من ميام، يه ژتون اضافه تهيه کرده بود.
توي اطاق يه تخت دو طبقه بود که طبقه اولش جاي علي اسفندياري بود و طبقه دومش جاي مجيد، حسن ظاهري با اينکه مهندسي مکانيک ميخوند اما از ساختمون فنيها خودش رو به اينجا منتقل کرده بود. اون روي زمين ميخوابيد.
شام رو خورده بوديم و حسن سه تارش رو کوک ميکرد. اسفنديار، کنار پنجره نشسته بود و کتاب گيتون رو ورق ميزد. من و مجيد، رو لبه طبقه دوم تخت نشسته بوديم و پاهامون رو آويزون کرده بوديم. سيگارهامون روشن بود. ليوان چايي هنوز داغ بود ولي چايي داغ بين پک زدنهاي سيگار خيلي ميچسبيد. حسن، زرد مليجه رو ميزد و من داشتم به تفاوت سنتور با سهتار فکر ميکردم.
حسن با ظرافت تمام، سه تا از انگشتاشو ثابت نگه داشته بود و با انگشت اشاره، با نرمي و اعتماد به نفس، به سيمها ضربه ميزد. ناخن انگشتش رو بلند کرده بود.
هر سيمي که به صدا در مياومد، رشتههايي نامرئي از وجودم رو به ارتعاش در ميآورد. حرف زدنم متوقف شده بود و به قول مجيد، دوباره اسير اون احساس شيفتگياي شده بودم که اونو وادار ميکرد با کتاب آناتومي اسفنديار، بکوبه تو فرق سر من.
موقع خواب ميدونستم که روياهاي سرزمينهاي دوردست، به سراغم ميان. روياي "يک پيغام براي يکي مثل من" رو اون شب ديده بودم...
بعد از اينکه بچهها رو با اين قول که دوباره اونا رو با خودم ميبرم تا دنياهاي سوي راست رو تجربه کنن، به دنيا برگردوندم. خودم به سمت سرچشمه رودي که از بالا مياومد حرکت کردم. هيچ وقت از اين سوي جادهي از دنيا رفتگان خوشم نمياومد اما حالا که اومده بودم فرصتي بود تا دروازههاي نوزده گانهي يک طرفه رو از نزديک ببينم.
حضور چيزي توي اطاق، رويامو ضعيف کرده بود. چيزي بود که اونجا پرسه ميزد و من شرارت رو در اون حس ميکردم. براي بازگشت وضوح به رويام و راحت شدن خيالم از اينکه ناخواسته موجودي به رمز و راز خروج از جادهي از دنيا رفتگان واقف نشه، بايد بيرونش ميکردم. خيلي ضعيف و ترسو به نظر ميرسيد. پا به فرار گذاشت، منم دنبالش کردم. شنلي بلند پوشيده بود و وقتي تعقيبش ميکردم از اون جدا شد و به روي خودم افتاد. نحسيي رذالت، خباثت، شرارت، خيانت، دروغ، ناپاکي، حسادت، نااميدي، نفاق و دورويي و چه احساسهاي شوم ديگري که از توصيف کردنشون عاجزم، نفسم رو بند آورده بود و اون موجودي که چنان وحشت زده پا به فرار گذاشته بود، حالا خودش رو براي يورش به من، آماده ميکرد. جيغي کشيد که تموم بند بند وجودم رو لرزوند، خنده نفرتآورش، در هوا پيچيد و دهها صداي ديگه، باهاش هم آواز شدن. صداي خندههاي زوزه مانند از همه طرف مياومد. اون تنها نبود... (ادامه دارد)
- سينه چاک هم داستانش رو شروع کرده، شايد ماجراهامون يک جايي با هم تلاقي کنن!
- بلاگ رولينگ رو فيلتر کردن، براي همين دوباره ليستم رو به ترتيب پارتي بازي و حروف الفبا از نو ساختم. دوستاني که لينکشون جا افتاده و يا اصلا از اول نبود ولي دوست دارن تو ليست باشن، چه سياسيهاش از چپ چپ تا چپ و ميانه و راست و راست راست و غيره و چه غير سياسيها از طنز و شعر و ادبيات و فرهنگ و روزمره و حالا هرچي، توي اين پست و پستاي بعدي با اين جمله که "لينک منو اضافه کن تا حالت جا بياد!"، به من اطلاع بدن. در اولين فرصت حتما اقدام ميکنم انشاالله.
----------------------------------
آنان که محيط فضل و آداب شدند
در جمع کمال، شمع اصحاب شدند
ره زين شب تاريک، نبردند برون
گفتند فسانهاي و در خواب شدند
-------
گردون، نگري ز قد فرسودهي ماست
جيحون، اثري ز اشک پالودهي ماست
دوزخ، شرري ز رنج بيهودهي ماست
فردوس، دمي ز وقت آسودهي ماست
-------
(خيام)
----------------------------------
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم مرداد ۱۳۸۴ ساعت توسط مانی جوادی
|